«Հիմա գիշերվա 3:33-ն է... Էս նամակը գրում եմ, որովհետև հասկանում եմ՝ վիճակը լուրջ է... Սա իմ ընտրությունն է, ոչ մեկը չէր կարող ինձ արգելել, որ բանակ գամ, սպա դառնամ ու պոստ պահեմ...
Կան պահեր, երբ կյանքը պատռում է բոլոր դիմակները։ Այդ ժամանակ պարզ է դառնում, թե ովքեր էին ձեր կողքին հանուն գաղափարի, իսկ ովքեր՝ միայն փողի, պաշտոնի կամ անձնական շահի համար...
Երբ մնում ես ինքդ քեզ հետ ու սկսում ես խորհել եղածի ու չեղածի մասին, հասկանում ես՝ ամենադժվար դատավորը քո խիղճն է։ Այն չի խաբվում բարձր խոսքերից, պաշտոններից, արդարացումներից ու մարդկանց ծափերից...
Գլոբալ աշխարհաքաղաքական պայքարը ազդեցության, հարստության և ռեսուրսների համար եղել է, կա և կլինի անողոք, անկախ նրանից, հաղթելն ու պարտվելը եղել են տաք, թե սառը պատերազմում։
Սառը պատերազմում պարտված Ռուսաստանի նկատմամբ հաղթող Արևմուտքի անողոք վերաբերմունքը ԽՍՀՄ-ի մնացորդների, այդ թվում՝ ռուսների նկատմամբ, մեր աչքի առաջ է...